هرگاه خداوند بنده‌اى را دوست بدارد ، او را به شدت در بلا غرق مىكند و اى سدير ، ما و شما [ شيعيان ] صبح و شب گرفتار بلا هستيم . - « إِنَّ الْمُؤْمِنَ مِنَ اللَّهِ - عَزَّوجَلَّ - لَبِأَفْضَلِ مَكانٍ - ثَلاثاً . إِنَّهُ لَيَبْتَلِيهِ بِالْبَلاءِ ، ثُمَّ يَنْزَعُ نَفْسَهُ عُضْواً عُضْواً مِنْ جَسَدِهِ وَ هُوَ يَحْمَدُ اللَّهَ عَلى ذلِكَ . » « 1 » سه بار فرمود : به راستى كه مؤمن منزلت ويژه‌اى نزد خداوند - عزّوجلّ - دارد . سپس فرمود : خداوند او را به بلا گرفتار مىكند و سپس جان او را از تك تك اعضاى بدنش برمىگيرد و با اين حال مؤمن ، ستايش خدا را به جا مىآورد . ( 965 ) « وَاجْعَلْ نَفْسِى . . . شاكِرَةً لِفَواضِلِ نَعْمآئِكَ . » « 2 » و نَفْس مرا . . . سپاسگزار نعمت‌هاى افزون و برترت بگردان . معناى نعمت‌هاى برتر نسبت به معصوم - عليه‌السّلام - و غيرمعصوم تقاضاى فوق را نسبت به امام معصومى چون علىّ بن الحسين - عليهماالسّلام - ، بايد به گونه‌اى در نظر گرفت كه معرّف مقام و منزلت حضرت - عليه‌السّلام - باشد و نسبت به ساير مؤمنين ، به حساب مراتب ايمانشان ؛ زيرا نمىتوان گفت از : « شاكِرَةً لِفَواضِلِ نَعْمائِكَ . » ، نعمت‌هاى مادّى اراده شده ، بلكه تقاضاى شكر در مقابل نعمت‌هاى برترى است كه خداوند به معصومى چون امام سجّاد - عليه‌السّلام - ، با آن مقام و منزلت و الا به حساب خاصّ آن حضرت - عليه‌السّلام - عنايت فرموده است ، امّا نسبت به مؤمنين بايد آن را با توجه به مراحل قوّت و ضعف و مراتب ايمانشان در نظر گرفت .

--> ( 1 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 253 ، حديث 13 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 470 .